Četiri uhapšena policajca u slučaju ubistva Dalibora Dragijevića više nisu u UKP, već su u JZO
MUP Srbije je u saopštenju potvrdio da je uhapšeno osam policijskih službenika zbog postojanja osnova sumnje da su, u noći između 6. i 7. aprila 2024. godine u Boru, izvršili "krivično delo zlostavljanje i mučenje u sticaju sa krivičnim delom teška telesna povreda usled koje je nastupila smrt" Dalibora Dragijevića kojeg je policija privela u okviru istrage o nestanku dvogodišnje Danke Ilić.
Uhapšeni su pripadnici Jedinice za obezbeđenje određenih ličnosti i objekata N. P. (41), J. К. (41), M. LJ. (47) i I.T. (52), koji su u vreme izvršenja krivičnog dela bili pripadnici Uprave kriminalističke policije, kao i pripadnici UКP B. M. (42), M. S. (31), M. B. (40) i Z. Đ. (38), naveo je MUP Srbije.
Osumnjičenima je određeno zadržavanje do 48 časova i oni će, uz krivičnu prijavu, biti privedeni nadležnom tužilaštvu. To je i ranije danas saopštio Više javno tužilaštvo u Nišu, koje vodi predmet.
Podsetimo, dvogodišnja Danka Ilić nestala 26. marta 2024. godine u Banjskom Polju gde je bila sa majkom i bratom. Nakon više dana potrage za devojčicom i istrage u ovom slučaju, dvojica vodoinstalatera Srđan Janković i Dejan Dragijević priznali su ubistvo 4. aprila. Oni su rekli da su devojčicu udarili službenim kolima, potom je ubacili u auto, gde ju je Dragijević ubio, a potom su njeno telo bacili na deponiju.
Par meseci kasnije, oni su ubistvo negirali, rekavši da su to učinili iz straha, zbog torture koju su navodno doživeli.
Otac okrivljenog Dragijevića, Radoslav Dragijević, uhapšen je 6. aprila 2024, kao i brat Dalibor Dragijević, iz mesta Zlot kod Bora. Iste noći, Dalibor Dragijević je preminuo u policijskoj stanici.
U avgustu 2026, Radoslav Dragijević je oslobođen optužbi da je bio saučesnik u sakrivanju Dankinog tela.
Prema dostupnim izjavama iz policije, kako je pisao Radar, poslednjih šest sati života Dragijevića sa njim su bila osmorica tadašnjih pripadnika Odeljenja za posebne akcije UKP-a: Milan Ljubеnović, Nebojša Projović, Mihajlo Bajlović, Zdravko Đurić, Ivan Tesla, Jovan Kerkez, Martin Stojančov i Blagoje Manojlović. Imena se poklapaju sa inicijalima koja navodi tužilaštvo.
Ni oni, ni policajci koji su pre njih bili u kontaktu sa Dragijevićem, u svojim izjavama nisu navodili da su primetili bilo kakve povrede na njemu. Stojančov je u izjavi SUK-u 6. juna 2024. eksplicitno negirao da je Dragijević bio povređen, tvrdeći da nije primetio nikakve povrede kada su ga oni preuzeli u 21 sat 6. aprila.
Njihove izjave suprotne su nalazima lekara Instituta za sudsku medicinu u Beogradu, koji su utvrdili da je Dragijević imao povrede po celom telu, od glave, preko višestruko slomljenih rebara i povreda međunožja, do razorenih tabana, o čemu je Radar pisao još 10. decembra 2024, u tekstu pod naslovom "Prikrivanje surovog policijskog ubistva", a brojni podlivi i masnice videli su se, kako je pisao ovaj nedeljnik, i na fotografijama sa uviđaja.
Osmorica pripadnika UKP-a dala su, naveo je svojevremeno Radar koji je imao uvid u službenu belešku - upadljivo slične izjave šta su radili sa Dragijevićem nakon što su ga preuzeli. Naveli su da su ga prvo odveli na put za Dubašnicu, potom na groblje u mestu Zlot, uz istovetno obrazloženje da ih je Dragijević vodio „od mesta do mesta kako bi nam pokazao gde je zakopao devojčicu“. Nakon potrage tvrdili su da su Dragijevića vratili u borsku stanicu oko 2.30 noću 7. aprila, da mu je oko 20 minuta kasnije pozlilo, pa su ga odveli da se umije, nakon čega je izgubio svest, a oni su policajcima iz stanice Bor rekli da zovu Hitnu pomoć, koja je došla nakon šest minuta od poziva, u 2.54.
Izvor: N1
